In 1978 kwam het debuutalbum Dire Straits uit. De single Sultans of Swing was een regelrechte sensatie vanwege het fabelachtige gitaarspel van Mark Knopfler. Toen ik zag dat ze voor het eerst naar Nederland zouden komen om in Paradiso te spelen moest ik kaartjes hebben voor mij en mijn broer.

Vroeg op pad om voor mijn werktijd bij de Nieuwe Muziekhandel in de Leidsestraat tickets te scoren. Ik werkte destijds zo’n beetje om de hoek in de Regulierdwarsstraat – nee, gewoon bij een keurige bank 😉 – . Op de dag van het concert bestudeerde ik de kaartjes nog eens goed. Huh? Lidmaatschap verplicht? Het was mijn eerste keer Paradiso, wist ik veel. Paniek, dus snel in de lunchpauze op pad om een lidmaatschap te scoren. Gelukt, niets stond ons meer in de weg om die avond te gaan genieten.

We stonden belachelijk vroeg voor de deur, maar daardoor wel als één van de eersten binnen. We kwamen op het balkon terecht en vonden plek in die kleine half ronde uitbouw in het midden. De beste plek die je in Paradiso kunt hebben. Ik ben daarna nog vele keren in Paradiso geweest, maar die ereplek heb ik nooit meer kunnen bemachtigen. Bang om die plek te verliezen, durfden we onze stoelen niet te verlaten. Wij hebben de hele avond op een droogje gezeten. En wat duurde het lang voordat de Dire Straits zover waren. Er was ook geen voorprogramma, alleen een zaal DJ. We moesten als een stel suffe bejaarden genieten van het onder ons pogoënde publiek.

Eindelijk, Dire Straits verscheen op het podium. Er zijn geen beelden van maar bij toeval ontdekte ik wel een geluidsopname van de show.

Was het een geweldig optreden waarbij de zaal op zijn kop stond? Absolute hoogtepunt was Sultans of Swing (op 53:43) verder was het nogal tam. Luister en oordeel zelf. Een unieke ervaring was het wel, in vele opzichten…..